Τι είναι αυτό;

Τι είναι αυτό;
Αυτό είναι ένα συγκλονιστικό βιντεάκι για τα αγαπημένα μας "σπουργίτια"!
Τα γεροντάκια μας, φυσικά!

Η καμπάνα της χαράς

...........«Σε πήρα για να χαρείς. Ο πατέρας σου γύρισε! Η Παναγία και ο Άγιος Εφραίμ έκαναν πάλι το θαύμα τους!» της είπα.
«Σ’ ευχαριστώ που πήρες!» μου είπε εκείνη.
Όχι που δεν θα έπαιρνα! Τι είναι η χαρά; Τζάμπα πράγμα είναι. Να έχεις χαρά και να μην την δίνεις, σημαίνει κακός και όχι τσιγκούνης.
Χάρηκε η Μαρία! Ήταν δυνατόν;
Γύρισα από το καρτοτηλέφωνο και το είπα και στον παππού. Χάρηκε κι εκείνος.
Όλοι πετάγαμε σήμερα! Από χαρά!
Κάποιοι περίμεναν καμπάνες και εγώ ως καλός ρεπόρτερ είχα είδηση!
Κρίμα που δεν χτυπάνε οι καμπάνες και στην χαρά. Κρίμα!
Μπήκα μέσα. Ξεχάστηκα και πούντιασα. Με περίμενε η χαρά!
Αν ήμουνα πρόεδρος σε ένα μικρό, μικρό χωριουδάκι με λίγους κατοίκους που θα αγαπιόμασταν όλοι μεταξύ μας, που δεν θα είχαμε κόμματα, συμφέροντα και όλα τα άλλα κακά, θα έλεγα στον παπά να χτυπά την καμπάνα για κάθε χαρά που έρχεται καθημερινά στους ανθρώπους του χωριού μας.
«Εγώ θα μαθαίνω τα νέα, και θα σου τηλεφωνώ να χτυπάς την καμπάνα, ότι ώρα και να είναι. Κι αν δεν μπορείς ή κουράζεσαι, θα μου δώσεις την άδεια να την χτυπάω εγώ. Κι άκου», θα του έλεγα «όχι την καινούρια με τα κουμπάκια, την παλιά καμπάνα με το σχοινί! Να της δίνω εγώ τις νότες, ανάλογα με το γεγονός. Θα βάραγα την καμπάνα και θα φώναζα συγχρόνως με όση δύναμη είχα:
Μαντάτο χωριανοί!
Γέννησε αγόρι η Φανή!
Πέρασε στις Πανελλήνιες ο Γιωργάκης!
Κέρδισε το λαχείο ο Νικολής!
Έγινε καλά η κυρά-Μαριώ!
Πήρε βραβείο ο Μανωλιός!
Ήρθαν γλάροι στο χωριό μας!
Έγινε θαύμα στον Τάσο!
Τ' ακούσατε χωριανοί;
Το μάθατε κι εσείς;»
Θα ήταν ένα χωριό που όλη μέρα θα αντιλαλούσε ο γλυκός χαρούμενος ήχος της καμπάνας.

Αν είχα ένα μικρό χωριό….
Κι αν ήμουνα πρόεδρος…

.........

Αυτό το μικρό αδούλευτο ακόμα κειμενάκι, αντιγραφή απ' τα ημερολόγια του πατέρα, έδενε απόψε με το θέμα της χαράς της Ελευθερίας και ήθελα να της το αφιερώσω, με πολλή πολλή χαρά και αγάπη!

Τα "βουνά" περνάω

Ενθύμια...

Να ήταν μόνο αυτά...

Μαζί, ξανά!

Τώρα πια, απ' τις 4:50 μ.μ, είστε μαζί και πάλι!
Κανένας πια, δεν μπορεί να σας χωρίσει!
Καλό ταξίδι, πατέρα μου!
Πατέρα του άντρα μου και δικέ μου!

Να προσέχεις τι εύχεσαι...

Να προσέχεις τι εύχεσαι... Κατερίνα!
Απ' την περιπέτεια του παππού πήρες ένα καλό μάθημα.
****

Παιδιά σας ευχαριστώ όλους όσους μου συμπαραστέκεστε. (Ο καθένας με τον τρόπο του).
Περνάω δύσκολες στιγμές.
Είναι για ατσάλινα νεύρα κι εγώ δεν έχω.
Θ' αργήσω πολύ να τις ξεπεράσω.
Ήταν και συνεχίζουν να είναι πολύ πάνω από μένα, τις αντοχές μου και τα όριά μου.
Βράχος έγινα ν' αντέξω και για να τα καταφέρω ως το τέλος, όποιο κι αν είναι αυτό, πρέπει να κοιμηθώ πολύ.
Φιλιά σε όλους.
Σας αγαπάω πολύ!


"Σ' αγαπάω πολύ", μου είπε εκείνο το δύσκολο βράδυ ο παππούς που ήμασταν δυο μας, πριν αρχίσω να μετράω τις ανάσες του.
Μετά έγινε το θαύμα.
Μιας μέρας αναλαμπή και την άλλη μέρα πάλι το ίδιο θρίλερ...
Ξανανίκησε πάλι τον Χάροντα, ο παππούς.
Κι εκεί χάρηκα.
Όμως, δεν τους αντέχω άλλο αυτούς τους αγώνες...
Μας πονάνε πολύ και κυρίως εκείνον!
Δεν μπορώ να τον βλέπω να βασανίζεται έτσι!
Δεν είναι αυτή η ζωή του μέλλοντος που του αξίζει και που εκείνος παλεύει με νύχια και με δόντια να κρατήσει.
Δύσκολο όμως να πεις σ' έναν πρωταθλητή να πάψει ν' αγωνίζεται, έστω κι αν χάσει...

Ευχαριστώ, Άγιε Εφραίμ!

Δεύτερη "αναβολή" απ' τον 'Αγιο Εφραίμ για τον πατέρα!

Έζησα μια συγκλονιστική νύχτα κρατώντας το χέρι του.

Έδινε την νέα του μάχη και βγήκε πάλι νικητής!

Για πόσο δεν ξέρω, ούτε έχει σημασία.

Είμαι μαγευμένη απ' το θέαμα του θαύματος και της μεγάλης νίκης του παππού.

Ήθελα να το φωνάξω, να το μάθουν όλοι!

... τα γηρατειά... καμία...

Βράδυ Κυριακής- ξημερώματα Δευτέρας, ώρα 1:17

Παππού, πες μας, τι πίνεις;
Δώσε κι εμένα να μεθύσω μαζί σου, απόψε!
Δεν ξέρω τι όνειρα βλέπεις, ούτε σε πιο γλέντι βρίσκεσαι, πάντως σήκωσες το Νοσοκομείο στο ποδάρι τραγουδώντας:
«Μπήκαν μωρέ, μπήκαν τα γίδια στο μαντρί, τα πρόβατα στην στρούγκα, μανούλα μ’ κι αδελφούλα μ’!»
και μετά καπάκι:
«Να ’ταν μωρέ, να ’ ταν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμία!»
Ά, ρε παππού, τι πάθαμε!
Έχεις μεγάλα κέφια απόψε και παρασύρεις κι εμένα. Το χρειαζόμουνα, γιατί ...


1:50
«Ώ, μπώ! Κατερίνα και Κατερίνα!» φωνάζεις.
Θέλεις να σηκωθείς να φύγουμε.
Αχ, ρε παππού!

Μια αποκλειστική νοσοκόμα δίπλα μου, σε άλλο παππού, διαβάζει το βιβλίο μου «Γράμμα στη μάννα με δύο ν». Κάθε λίγο σχολιάζει, με ρωτάει. Είναι ότι χειρότερο για μένα. Τα πράγματα, οι σκέψεις, ακόμα κι εγώ, έχουν αλλάξει κατά πολύ από τότε που γράφτηκε. Ήμουνα 31 και είμαι 49. Ναι, ήμουνα σκληρή τότε για τον δικό μου τον πατέρα, τώρα όμως ξενυχτάω για τον πατέρα του άντρα μου.
Τέλος πάντων. Κάπου γέλασε, κι εδώ θα ήθελα να την ρωτήσω ποιο ήταν αυτό το σημείο. Δεν θα το κάνω, γιατί αυτή την απευθείας ανάγνωση και κριτική συνάμα, δεν την μπορώ, κυρίως απόψε που τα νεύρα μου είναι σπασμένα.

.....
Άλλος πονάει…
άλλος βογκάει,
άλλος ζητάει λογαριασμό…
σου ορκίζομαι…
δεν είμαι εγώ!
Ο παππούς πονούσε. Του έψαχναν φλέβα για να ρίξουν τα φάρμακα. Με είχαν βγάλει έξω απ’ τον θάλαμο οι νοσοκόμες και άκουγα το κλάμα του…
Δεν αντέχετε το κλάμα ενός παππού.
Τρυπάει την καρδιά. Σαν την βελόνα που ψάχνει την φλέβα.
Μπήκα πριν φύγουν. Πήγα κοντά του.
«Εδώ είμαι μπαμπά. Σε πόνεσαν; Πάει. Πέρασε τώρα!».
«Πόνεσα. Αχ!... μάνα μου...
μαντζουράνα μου…»
Το’ριξε στο τραγούδι πάλι ο παππούς.
Ώρα 6 το πρωί.
"Άι χάι! Τιριτόμ, τιριτιτόμ, … τα γηρατειά καμία…"
Αχ, παππού! Πατέρα!
«Τι θα γέν’ τώρα; Δεν μπορώ να καταλάβω ντιπ!» παραμιλάει πάλι.
«Λενιώ, ου Λενιώ! Τράβα λίγο τα σκεπάσματα. Ζιστένουμαι».
Ξεροβήχει. Τον ενοχλεί ο λαιμός. Η πληγή απ’ την διασωλήνωση.
Βήχει. «Να σκάσ’ς!» λέει μόνος του.
«Χα, χα, χά. Δεν υπάρχει άνθρωπος!»
«Τασούλη! Τον φωνάζει η άλλη η νοσοκόμα, η αποκλειστική» που του κολλάει κι εγώ την μαλώνω.
«Ναι», απαντάει εκείνος.
Νωρίτερα τον μάλωσα που έβγαλε το οξυγόνο πάλι.
«Γιατί το βγάζεις το οξυγόνο παππού; Τι είσαι μάγκας;»
«Μάγκας είμαι!» λέει καμαρωτός, όμως πάντα με κλειστά τα μάτια.
Κοιμάται και παραμιλάει.
Αχ, ρε παππού. Ξημερώνει σε λίγο.
«Ούι Λενιώ! Που είσαι; Που πήγες;»